सब आखदे अ’ऊं नारी आं ममता दी घन्नेरी ठंडी छां आं चुप्प-चप्पीते पीड़ झल्ली लैह्नी आं ममता गी लाई छाती कन्नै बूह्टा हिरखै दा लाई लाई लैनी आं उम्र भर चुक्कियै भार जिम्मेदारी दा अ’ऊं अपने आपै गी भुल्ली जन्नी आं सब आखदे न अ’ऊं नारी आं। एह् सच्च ऐ जे पर्दे दे पिच्छे गै ऐही दुनिया मेरी चुक्की पर्दे गी मेरी खमोश आखीं दी बरसांत कुसै नीं दिक्खी मेरे चेह्रे दी मुस्कान दे पिच्छे छप्पी दी दुआसी कुसै नीं लब्भी अ’ऊं रेही बेबस सदियें थमां कदें हौसले दे फंगडू लाइयै इक्कली उड्डी नीं सकी पुज्जियै मज़लै उप्पर जित्तियै बी हारी आं सब आखदे अ’ऊं नारी आं। उन्न बेबसी अपनी समझी सब किश करियै बी किश करी नीं सकनी समाजै कन्नै इक्कली लड़ी नीं सकनी दर्द दिलै दा कुसै गी दस्सी नीं सकनीं इक्कली घरा दा निकली नीं सकनीं सब आखदे ने अ’ऊं नारी आं। बन्न सबन्ने चेह्रे इत्थै लगदे डरोने पह्रे इत्थै खबरै मेरा कुन्न एह् हिरखी संगी जिसी भेद दिलै दा देआं दस्सी अपने-पराए इत्थै मोह्रे बनांदे खिड्डी दिलै कन्नै मोह बधांदे फ्ही ख़बरै कीऽ दुऐं दी खातर अ’ऊं हिरखै दी सूह्ली चढ़ी जन्नी आं भुल्ली ज़िंदगी दा हिरख अपनै कन्नै न्हेरे च घुट्टदी रौह्नी आं सब आखदे न अ’ऊं नारी आं। ——————————————-





