एह् अग्ग जो सुलगा ‘रदी मनै अंदर हून ऐतकी तेरी 'कथनी' कन्नै शीतल नेईं होनी 'करनी' कन्नै गै होग । कुतै एह् रिश्ता अतीत दी डबरै च समाई निं जाऽ नित्त रोज पवा 'रदियां विश्वास च दरारां तुगी भरनियां पौङन । बिंद शांतचित्त होइयै अपने दिला गी बनाइयै गुआह् पुच्छ हां अपने आपै गी खीर तूं चाह्न्ना केह् ऐं ?.





