घास होआ बदलोखा अज्ज, की रोंदी धरत नमानी मन माली दै चुप्पी पैह्रे, छाई गेई बाग वरानी कु’त्थें, कि’यां सांभां तेरे, अत्थरूं प्रीत नशानी धर्में बज्झा बाबल रोंदा, चंदरी रीत परानी । कूंज बिछड़ी साथै कशा, रोई-रोई करै घमाइयां दिन सोहामें चेतै करियै छम-छम रोन भरजाइयां गुज्झे-गुज्झे बीर डुसके, छाती चुब्भन सलाइयां खेढन खुशियां अंगनै तेरै, चली सुरगा दा आइयां। डोली बैठी, अन्न-जल मुक्का, आखै रोई-रोई धी परदेसन होई तेरी, में परदेसन होई जिन्ना कीता लाड-प्यार तूं, होर निं करदा कोई चेते माल-खजान्ना तुं’दा, मालो-माल में होई । लेई जा सीस सलक्खनी, धिये, सदा तूं नांs कमाऐं संग खुशियें दे पाऐं कीकली, हस्सैं ते मुस्काऐं सब दे होइयै राज करैं तूं, सब दा जी भरमाऐं उच्चे अंबर सदा तूं चमकैं, कुलै दा नांs चमकाऐं । लाडो रानी, बड़ी सेआनी, धीआं चीज बगान्नी लेई जा सीसां खारे भरियै, बाबल प्रीत नशानी चाएं शगारें पाली लाडो, चमकै जोत नूरानी फुट्टी रोंदा ‘बीरपुरी’ आखै, इसदा नेईं कोई सानी ।





