कवि ते कविता बिच्च इन्ना फर्क बी होई सकदा ऐ जिन्ना धरत ते गासै दा दूर कुतै क्षितिज च गै मलाटी होंदी लभदी जिन्ना आत्मा ते शरीर दा इक्क बझोंदे पर रलदे नेईं । वीर रस गाने आह्ला-- डरपोक मिठ्ठे गीत गाने आह्ला—जैह्री नशे दा मता बरोधी-- नशेड़ी अक्खरें कन्नै प्हाड़ डोआने आह्ला, गल्लें कन्नै महासागर सकाने आह्ला क्रांतियां जगाने आह्ला-- हड्ड र्हामी, नकारा बी होई सकदा ऐ । त्याग-वैराग दे गीत लिखने आह्ला आत्मा दी अमरता दी गल्ल करने आह्ला-- प्राणें दा अत्त लोभी, महाभोगी अत्त कामी बी होई सकदा ऐ । अक्खरें दा बादशाह्, शाहकारें दा शैहनशाह होंदै दी गल्ल करने आह्ला रूहें दे गीत गाने आह्ला-- अस्ल च बड़ा हुशला बी होई सकदा ऐ। रैह्नुमाई करने आह्ला, रहबर-- लटेरा, सन्न मराने आह्ला रस्ता भटकाने आह्ला बी होई सकदा ऐ । भेदभाव, जात-पात दा मता बरोधी हक्क-बराबरी, समता दियां मत्तां देने आह्ला-- बड़ा तंगदिल, इजमी बी होई सकदा ऐ । जे एह् सब होई सकदा ऐ तां अस इक आदमी नेईं पंज, दस, सौ, पंजाह् आदमी साढ़े च गै बसदे न ते मौका दिक्खियै अपना-अपना सिर कढदे न। जे एह् गल्ल सच्चें गै सच्च ऐ तां साढ़ा जीना इक लम्मा झूठ ऐ ते अस जिया करने आं बहुचित खंड-खंड, तोपा-तोपा इक सिजोफ्रेनिक जिंदगी इक पखंडी जिंदगी ।





