दिक्खो चाल समें दी लोको, जीना होआ भारा ढौंदे गी निं थ्होंदा स्हारा, फिरदा मारा-मारा कोई निं इत्थै लभदा अपना, मुश्कल होआ गुजारा इक-दुए दे बैरी सारे, चलदा निं कोई चारा । भेड़ लोआई द'ऊं जनें दा दिक्खन लोक तमाशा भाएं कुसै दे निकलन प्राण, उं'दे भाऽ दा हासा माडे दी कोई पुच्छ निं इत्थै, ना कोई देऐ दलासा मानवता माह्नू ने छोड़ी, दर्द-पीड़ नेईं मासा। उप्परा लब्भन भोले-भाले, बिच्चा चाल्लां चलदे मुहां उप्पर सक्के बनदे, ओह्ल्लै गल्लां करदे माह्नू गी माह्नू लुट्टा दा, पैसें पिच्छें मरदे भरे बजारैं शर्म बेचियै कुफर कमाई करदे । इक-दुए गी धोखा दिंदे, कन्नै मारन बुत्ते धर्म-कर्म निं रेह् दा इत्थै, मौज करा दे टुच्चे झूठे-जूठे ऐशां मारन, सच्चे मरदे भुक्खे इक ते खंदा दुद्ध मलाइयां, दूआ सुक्क-मसुक्के । जींदे ई डांगां, मोदे ई बांगां, एह् दुनिया दी रीत कुसदे अग्गें रोना रोचै, कु'त्थै लाचै प्रीत एह् दुनिया मेरी सोचें कोला चलदी ऐ बपरीत उं'दा किश निं बिगड़ी सकदा , सच्ची जिं'दी नीत ।





