स'ञ पेई ते जोगिया रंगे दी दप्पट्टी च सूरज बल्लें-बल्लें कुतै प्हाड़ें दे मूंढै थमां हेठ ढिलकी पेआ ते किश चिरे परैंत शमान कुसै जोगिए सांई अपने जोग दी लोई च तपस्या इच डुब्बी गया। सेही होआ जे गासै नै धरत मलाटी करन पुज्जी ऐ चबक्खै न्हेरा गै न्हेरा हा सब्भै इक-दुए च गोआची गे पर न्हेरे दा तत्थ न्हेरा गै नेईं समझओ इस्सै न्हेरे च जेह्ड़ी बुआज सोआलदी ऐ उस्सै बुआजे दा लोई गी कोआलना ते फ्ही रोशन होई पौना ऐ जग्ग चमकी पौना ऐ गास। जेकर ऐड्डी लम्मी न्हेरी रातीं दे परैंत सुनहरी लोऽ नेई रुकी सकदी ते फही माह्नुआं तूं कीऽ घाबरना? कीऽ अपने सांहे दी डोरी गी त्रोड़नें गी चली पौना ऐ? कीऽ हुट्टे-त्रुट्टे दा हारी जन्ना ऐं? क्या आत्महत्या गै इक ऐसा पैंडा ऐ जिं’दे पर चलिए तूं दुखें ते पीढ़ें थमां बची जाह्गा? कीऽ जीने दी चाह नेईं रखदा? कीऽ सबर नेई रखदा ? कीऽ काह्ला पौना ऐ? शमाने सांई। इक राती दा जोग लै सभनें थमां बक्ख सूरजे आह्ला लेखा बसां कर सोच बचार भैड़े-भिट्टे ख्याल त्याग ते इक्क नमी लोऽ कन्नै नमें ध्याड़े दी शुरुआत कर तुगी बी धरत गासै दी मलाटी सांई तेरी मंजल मिली जाह्ग जीवन जीने दा नांऽ ऐ न्हेरें दे बाद सूरज म्हेशा सुनहरी लोऽ कन्नै लेइयै औंदा गासै थमां सिक्ख जोगी बनियै जग्गै च रोज नमीं सुनहरी लौऽ दा जरिया बनना आत्महत्या नेहा न्हेरा ऐ जेह्दे बाद कोई लोऽ नेईं ऐ बस न्हेरा गै न्हेरा। —————————————





