समें दी कनेही मार पेई ऐ पुज्जी गे आं केह्ड़े दौर च ड्योढी टपदे गै लगदा लग्गन डर चलन लगदा ऐ भैऽ दा छौरा कन्नो-कन्नी शकलां बझोदियां न क-शकलां की जे मानवता बी बंडोई गेई ऐ रंगें च इक- दुए गी भंडै दी डंगै दी ऐ सभनें गी, शक्ति-समर्थ बनी गे हैवान तुंबै-पिंजै दे न लहु-लुहान होई दी सैह्कै दी इन्सानियत। बिल्ल-पतौड़ी बनी हांबै दी कंढे गी कंबै दी जे कड्ढै कोई इस खोब्भे चा लेई जा धर्में-रंगें दी भाशा नेईं जित्थै बि’लै उत्थै रंगोई जां समता दी डोरी च होई जां बज्झी बनी जाऽ इन्सान।





