सुनेआ, हिमालय दी उच्चियें धारें प खाइयें, जंगलें ते जाड़ें च इक चिड़ी कुते करलांदी ऐ इक गीत विरह दा गांदी ऐ में जाना घर बाबल दे इक टीस मनें गी लांदी ऐ। आखदे गल्ल बड़ी परानी ऐ एह् दर्द भरोची क्हानी ऐ इक धीऽ प्हाड़ें दी जाई ही ठंडियां ब्हावां चीड़ें दे नग्मे नाढ़ुयें दी संगीतें पाली ही पर मजबूर बड़ा ओ बाबल हा गुरबत दा मारा किस काबल हा उस धीयू गी मदानें ब्याही दित्ता केह् पता केह् जुल्म कमाई लित्ता। सज्जनें दे हिरख दुलारै च बरसातां, पाले ते बताई लेह् बलेआ जदूं जेठै दा सूरज गोरी दी अक्खियें अत्थरूं आई गे जिंदुआ गी साड़दियां ब्हावां ठंडे फनाके, चेत्ते आई गे उत्तरी गेआ खमार सभ्भै ओह् भुल्ली गेई शंगार सभ्भै ओह् मिन्नतां करदी सस्सु दियां "में जाना घर बाबल दे" हर बारी सस्स आखदी रेही- "कल्ल जायां" कल्ल कल्ल करदे ओ दिन आई गेआ आखदे, गोरी दा तन कम्हलाई गेआ जेठै दा सूरज गोरी गी खाई गेआ। एह् चिड़ी, उ'यै कत्थ सनांदी ऐ रोई रोई बैन ऐह् पांदी ऐ "में जाना घर बाबल दे" ऐह् गीत विरह दा गांदी ऐ फ्ही कोई दबका पौंदा" कल्ल जायां" ऐह् चिड़ी चुप्प होई जंदी ऐ ऐह् चुप्पी मनें गी खंदी ऐ। मुरशिद आखदे एह् पुकार हर माहनूं दे अंदर उठदी रौंहदी ऐ कुत्थे साढ़ा मूल ठकानां एह् प्यास मनें च रौंहदी ऐ उस अंजाने प्यौके दी इक चाह अंजानी रौंहदी ऐ "में जाना घर बाबल दे" एह् पुकार उठदी गै रौंहदी ऐ पर वासना आखदी "कल्ल जायां" सुनिये, चुप्प होई जंदी ऐ। ————————————-





