ब’रें, म्हीनें लगदे डोह्ले, पट्ट बनकाने गी मैंट इक्कै लगदा फ्ही छिंज्जें ज़ोर अजमाने गी कु’न किन्ना ऐ मेह्नती लहू-पसीना करी इक्क कु’न, किन्नी हत्थें बाही दी गैंत्ती तमाशगीरें दिक्खना ते करना छड़ा तमाशा। कु’न ढैह्ठग कु’न जित्तग कु’न लैग माली कुसदे सिर सूआ थ्होग उसगी जिंद जेह्दी नरोई धाक्कड़ै आह्ली कम्म सौक्खा नेईं मता गै औक्खा ऐ बैरागियें, संयासियें साईं तपाइयै जिंद- काया मिट्टी च मिट्टी मिलियै फ्ही थ्होंदा जो चाहेआ। पर तमाशगीर म्हेशा लेई तमाशगीर गै रौंह्दे सोतड़, अलसी, सुस्त की जे हत्थें अपने किश करी नेईं बौंह्दे मिट्टी च मिट्टी जिंद जिन्न इक कीती बज्झै सिर उ’दै गै सेह्रा दिक्खो फ्ही चबक्खै फिरदा-घुमदा कि’यां मक्खीं-भौरें दा डेरा। ——————————





