मनुक्खै दे बिछड़ने नै जो कमी होंदी ऐ ओह् इक्कै परोआरै गी मसूस होंदी ऐ पर होंदा नेईं लेखक साधारण मड़ो ओह्दी समाज सारे गी कमी बझोंदी ऐ। साहित्यकार सुलझे दा हा कन्नै इंसान समाज बिच बी हा जेह्दा मान-सम्मान लेखन हा विरासत च उसगी थ्होए दा तां गै निस्बतन ही मती उस बिच जान। स्भाऽ दे राहें दित्ता जिन्नै सभनें गी सुख हा साहित्यकार शा बी बद्ध ओह् मनुक्ख हा ठंडे सुआतमै सब गी ठंड पाई गेआ घनी फ्ही छांऽ आह्ला झौंगरा ओह् रुक्ख हा। चुप-चपीते चलदा-फिरदा झट ढेई गेआ दुख दूएं लखारियें गी अनसंभ देई गेआ दुनिया चा जंदे न सब खाल्ली हत्थें गै एह् दुएं दियां खुशियां खुस्सियै लेई गेआ। समां रौंह्दे सज्जनें दा मुल्ल पाई लैओ जींदे जी शख्सियत उं’दी सराही लैओ तां जे पश्चाताप नेईं पिच्छूं दा रेही जा श्रद्धांजलि निं बनन गुण,पैह्लें गाई लैओ। जींदे जी कुसै दा जे तूं करगा प्रचार लेखन च देगा उसी बनदा ओह्दा थाह्र औपचारिकता तेरी शिश्टाचार बनी जाह्ग ते कुसै बी क्रिया च निं बझोग लोकाचार। औपचारिक निं होइयै कम्म दिली जे होन बाद च बी क्रियां एह् स्भाविक गै बझोन श्रद्धा तुं'दी जदूं तत्थ-सच्च युक्त होग कबूल तुं'दी प्रार्थना बी की निं होग मौन। ————————————————-





