अजें कीता गै केह् हासल ! पैर गै नेईं पौंदे भुञां ते नजर बी रौंह्दी उबड़ी, तुस ते अपनियें जढ़ें थमां बी कटोए दे लभदे ओ। पैह्लें सोच च सोच गी थाह्र ते देओ हुन बझारत एह्की बुज्झी गै लैओ जे अजें बी तुस राहगीर ओ ते मंजल मती दूर, अजें लग्गना ऐ वक्त। चेता रक्खेओ ओह् सफर जो शमानै दी बुलंदियें तक्कर जंदा ऐ ताह्म्मी उस लेई परवाज़ भरी जंदी ऐ धरती थमां गै, परतोई औने गित्तै धरती पर ।





