में ! हां, में अख़बार आं अख़बार। जेह्ड़ी सभनें दी ख़बर रक्खनीं ते दिन्नीं सुखै-दुखै दी दूरै-दूरै तगर। पर बड़ी परेशान आं इस समाज दे रवेइये थमां जेह्ड़ा मेरे कन्नै करदा ऐ मेरे कन्नै इं'दे दिनै दी शुरुआत ते होंदी पर खबरै इन्ना रुक्खा बर्ताऽ की ऐ? रातीं दे 12 बजे मेरे ठाले लगदे न बड़ी क़दर पौंदी पसोन्नीं बड़ी-बड़ी दूर सैर करनीं रेलगड्डी, ज्हाज, बस्सै च पुज्जनीं शैहर, ग्रां। हॉकरें दी छंडें कन्नै तौलै-तौलै लोकें दे घरें च चाई दी चुसकियें कन्नै ब'रका-ब'रका मेरा फरोलेआ जंदा ऐ पुटठा-सिद्धा करी पढ़ने तगर मेरी संभाल जिस्सी जे किश चंगा लगदा लगदा ऐ मीं कटटन मेरा रूप करूप बनन लगदा स'ञ घरोंदे-घरोंदे मान-मुल्ल घटी जंदा ऐ होन लगदी मेरी बेहुरमती । सब्भै अपने-अपने कम्मै लेई बरतदे कदें मेज़ साफ होंदे कदें लफाफे बननीं बन्होई जंदे शाहें दे सौदें मेरे च केह् दस्सां, केह्-केह् ! जे पुज्जी जांऽ मंदर-मसीत सोचां चंगे थांऽ आं पर ऐसा कदें गै होंदा । छेकड़ बनी जन्नीं रद्दी जेह्ड़ी तलोन लग्गनीं कंडे पर किल्लो स्हाबें पेई रौहन्नीं फ्ही केईं-केईं दिनें तगर बेकदरी क्या मेरे जुस्से दे अक्खर विद्या दे नेईं की एह् रुलन पैरें च में बी चाह्न्नीं अपना हक्क इज्जत मान-सम्मान।.





