रोज मेरे शा कविता पुच्छै— दस्स, मिगी तूं बरगा कि’यां पीड़ सलीबें हिरदा टंगी गीत सुआसें भरगा कि’यां हुन सोचें दी बंजर धरती भाव-छोआले सुक्की गेदे तोपा-तोपा सीर कठेरी नैन समुंदर करगा कि’यां? नां गीतें गै मौसम उगदे नां गज़लें गै डाह्ल्ले फलदे नां छंदें गै बरखा ब’रदी नां बैह्रें गै नाड़ू बगदे सुक्का सौन कन्हाड़ै चुक्की हाड़ मनै दा तरगा कि’यां तोपा-तोपा सीर कठेरी नैन समुंदर करगा कि’यां? मकदे ङारे गोदा पाइयै शब्द खढाने सौखे नेइयों कविता चट्टै खून मनै दा खून चटाने सौखे नेइयों मरन सबूरा जीने गित्तै जीन सबूरा मरगा कि’यां तोपा-तोपा सीर कठेरी नैन समुंदर करगा कि’यां? तांह्ग-सवेरा खर्ची-खर्ची रात लमेड़ी पीनी औखी तंग ख्यालें अंदर अड़ेआ हिरखी भाख समीनी औखी गास-मनै दा बंद्धै पाइयै आस-डोआरी भरगा कि’यां तोपा-तोपा सीर कठेरी नैन समुंदर करगा कि’यां? हिरख निं भाखै रस्मां, कस्मां दस्सैं धर्म-कताबां कुसगी लौ बंडदे’लै सूरज, दस्सां पुछदा जात-जमातां कुसगी तूं सौखें दा बदल घनेरा तूं माड़ें दै बरगा कि’यां तोपा-तोपा सीर कठेरी नैन समुंदर करगा कि’यां? आ, मेरे नै स्हाब करी लै किन्नी रास बकाया तेरै मंजल उसने पानी केह् जो बत्तैं टुरदा मंजल केरै चार ‘बगान्ना’ साहें छेकड़ उमरें चट्टी भरगा कि’यां तोपा-तोपा सीर कठेरी नैन समुंदर करगा कि’यां?.





