कविता

0
2
कीता हिरख बुत्तै मिट्टी
सूई चुब्भै, ना उसगी गीह्‌टी
समझै थमां परै ओह् मेरै
अक्खीं लभदी शकल चिट्टी।
तरले पां, मिन्नतां करां
सामनै रक्खी, खंदा निं रुट्टी 
रौंह्‌दा उसदे आस्सै-पास्सै
पकड़ी रक्खां अऊं घुट्टी-घुट्टी।
छड़काया पल्ला बड़ी बारी उ’न्नै
तंद फ्ही बी कदें निं त्रुट्टी
रुस्सन निं देआं कदें उसगी
दिंदी रौंह्‌दी सनेहा-पत्तर-चिट्ठी।
पार जे करना भव-सागरै गी
त्रोड़ सब बंधन, लेई लै छुट्टी ।.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here