कु’त्थुआं कुतै एह् आई भिड़के जीवन सफ़र च आई तिड़के जभुक्क काले-भुग्गड़ परछामे जिन्न-जनौर जां दानव लभदे माह्नू ते नेईं होई सकदे। डरै कशा एह् मते डरौने गुप्प न्हेरे शा मते घनौने होना कोई ते आका इं'दा जाए दे बी खबरै कुस दे हांबै करदे दिक्खो किं’या नसदे-त्रपदे,डिगदे-ढौंदे नजरीं अपनी खोब्भी दिंया घात शकारी लांदे जिं’या जिन्न-जनौर जां दानव लभदे माह्नू ते नेईं होई सकदे। इं'दी अक्खीं रत्त चोऐ दा अश्कै खंदे खड़े -खड़ोते मुंहैं गी बी ल्हु लग्गे दा लार चमुखै चौंदी रौंह्दी दया-भाव, कोई ऊंच-नीच बिंद क मास्सा रैह्म नेईं करदे जोरें-जबरें,झूठ-फरेबें सच्चाई गी घेरै करदे जिन्न-जनौर जां दानव लभदे माह्नू ते नेईं होई सकदे। एह् जम-पैंडा मुक्की जाना जफर-जाल एह् चुक्की जाना जोतें दे अंबार न किन्ने इक-इक करी जगाओ ते सेही पुन्नेआ औनी पक्क जरूर चानन होना न्हेर-गबार बनी फनाका ठंडा-ठीर बनचै अपने आपूं पीर जिन्न-जनौर दानव सब्भै दिक्खी नस्सन साढ़ी शीर जीवन फ्ही होना जलसीर जीवन फ्ही होना जलसीर ।





