गज़ल

बालियै दिलै गी दीह्‌नी धर ते सेही
बैरियें नै बिंद प्यार कर ते सेही ।

मरने तै बार-बार जियै करनां
जीने गित्तै इक बार मर ते सेही ।

जे दूर घास उड्डने दा चाऽ तुगी तां
सोआकी दिक्ख अपने तूं पर ते सेही ।
 
जे लैना ऐ नजारा जाई कोल जार दा
तां मकदे बरेतै गी तूं तर ते सेही ।

जित्त निं जरूरी जित्त इत्त ते नेईं
जित्तने गी जित्त इत्त हर ते सेही ।

आपूं उस दर जाई पुज्जना ऐ तूं
कच्छ हां करोड़ पैह्‌ले दर ते सेही ।

हिरख-हिरख नेईं, बैर-बैर सेही
‘दोषियै’ गी पौन पत्थर ते सेही ।