आदमी आं आदमी दी झोन दिंदा गै र’मां की तेरी हैवानियत गी छ्होन दिंदा गै र’मां । जो मनै इच आई मेरै,ओह में आखी गै लेई हिरखै दे सब अक्खरें गी खोन दिंदा गै र’मां । राकशस अंदर जो मेरै, बाह्र औने दी करै पर में ऐसे कुंभ-करण गी सौन दिंदा गै र’मां। की मंधोऐ तेरे भारै हेठ जग दे बैरिया माह्नु आं, जुस्से गी अपने ठोन दिंदा गै र’मां। अंग-अंग मैला-कचैला, बाह्र-अंदर मैल ऐ नित्त तुआरी मैले टल्ले धोन दिंदा गै र’मां । सुर च एह् किन्नें रियाजें बाद आई बेसुरी अपनी अंतर-आत्मा गी गोन दिंदा गै र’मां ।





