इक दिन चुप्पी नै मेरी झत्त होई गेई में उस्सी पुच्छेआ- अड़िये इक गल्ल दस्स आं तेरा होना छड़े सोआल की खडेरदा ऐ तूं परते कीऽ नीं दिंदी ओह् बिंदक चुप्प रेही। फ्ही बोली- मेरा होना सुआल नेईं हर उस गल्ल दा परता ऐ जेह्ड़ा कोई मेरे शा पुच्छदा ऐ एह् आखियै चानक गै ओह् गैब होई गेई ते ओह्दी बुआज चिरै तगर मेरे कन्नें च गूंजदी रेई। -------------------





