कंढै समुंदरै खड़ोइयै दिक्खनां, समझनां अऊं ध्रोइयै माऊ-बब्बै दियां बचपुनै च सनाई दियां कत्थां-क्हानियां चेतै औँदियां न ते मिगी बझालदियां न । उं'दियां कत्थां गैं-गैं पर समझाई दियां सिक्खां-मत्तां अश्कें पलै च उठदियां -मठोंदियां समुंदरै च लैह्रां टकराई पत्थरें सुप्पड़ें कन्नै बार-बार जि'यां कोई मत्था भन्नै ना चीखदियां ना करलांदियां । एह् लैह्रां अश्कें मिगी इ'यै सनेहा सनांदियां जे इ'यै जीवन ऐ करम ऐ उट्ठ, चल दौड़ जिन्ने मरजी कशट-कलेश होन भामें लक्खां होन मोड़। माऊ-बब्बै ते स्याने-बजुर्गें दियां गल्लां-कत्थां अज्ज चेतै औँदियां न ।





