सूरज-- सृश्टि दे वजूद थमां बी खबरै सदियां पैह्लें धरत ला करदी ऐ चक्कर अपने तैऽशुदा ग्रैह्पथ पर सूरजै दे आलै-दोआलै । इʼयां गै झूटदे-झाटदे आई जंदी ऐ सूरजै कश तपी जंदी ऐ बुरी चाल्ली डरदी ऐ घलने थमां उठी जंदी ऐ दूर ठरदी, बर्फ होई जंदी ऐ । इस्सै चाल्ली छिंडे दे स्हाबैं तैऽ होई जंदे न बसंत, पत्तझड़, मरझाने आह्ले मौसम । संजोड़दी, झलदी सुहामें-माड़े मौसम । इ’क्कमीं सदी ऐ जनाब धरत मनमर्जी पर अड़ी दी की तपांऽ, की ठʼरां ? कुसै सूरजै दी मनमर्जी कन्नै ? तोआहीं, सूरजै गी मासा पसिंद नेईं महिला सशिक्तकरण दे ढकौंसले देई दित्ता ऐ फरमान उन्न बी.... जे धरत तुप्पी लै कोई होर धुरी, कोई होर ग्रैह्-पथ कोई होर सूरज । भामें बदली लै ऑर्बिट च अपनी चाल वामावर्त थमां दक्षिणावर्त । अजकल्ल तां गै.... बसंत च होआ’रदा ऐ पत्तझड़ै दा भरम पत्तझड़ै च कुश्वा होना मसनूई नेहा बसंत ।।





