फुल्लें-लदोई रात-रानी बुक्कली इच अपनी उसने बाश्ना घोट्टी फड़ी दी। चन्न बी अपने मुकर्रर वक्त पर गै थ’म्मियै हत्थ चाननी दा टीह्सिया जाई चढ़े दा तूं बो खबरै कोह्कियें गैह्लीं फिरा नां! सूही-सुत्थन, सैल्ली-कुर्ती सूहा चूड़ा सूही-बिंदी नींदरै दी गोदिया सौना लगे न पिरघली जा दा ऐ नैनें चा बी कज्जल सुखनें लाई दित्तियां न रीनीयां हून तूं बो खबरै कोह्कियें गैह्लीं फिरा नां! चौंतरै तुलसी दे दीआ बालेआ में झनकोरेआ दीए ने बुझदे होई मी आस-दीए ज्हार-बद्धे बाले होने रात-अद्धी कोयलै बी जागो-मीटी साथ दित्ता दर्द दी लिपि गी सुर देई कूकदी ही जिंदगी हर बार इ’यां चूकदी ही खनकदी पंजेब त्रांह्दी-कंबदी ऐ आस दी बेआस गी पन्छानदी ऐ तूं बो खबरै कोह्कियें गैह्लीं फिरा नां! किच्चर होआ केसें चा उड्डरी रंग गेदे फेरियै मूंह् ब्हार जाइयै दूर बैठी बैठी-बैठी अक्कियै निहालप शा तेरी रंग ब्हारें आप-अपना भस्म कीत्ता । फुल्ल उं’दे कंबदे हत्थैं त’विया अऊं परवाही आई फ्ही कठेरी रंग-ब्हारें भस्म अपनी बेही तले इच जल-समाधि लाई लैत्ती तूं बो खबरै कोह्कियें गैह्लीं फिरा नां! गीत,भाखां,गीतड़ू बेसाह् होए दे सुर बी सत्तै नुक्करैं डरदे दड़े दे ताल सब्भै फुसफुसाइयै औंगलीं पर हसाब करदे कैंठ-बंजर, थोह्र-खिड़दी गीत,भाखां,गीतड़ू होए ल्हु-लुहाने पैंछी बी परतोई आए आह्लड़ैं हुन तूं बो खबरै कोह्कियें गैह्लीं फिरा नां!





