जेह्दै यारो सागर ऐ साहित्य ठाठां मारै दा लिखने दी उस्सी मड़ो लोड़ केह् फ्ही होर ऐ हिरदे च न गास अन गिनत समाए दे पैह्लें गै साहित्य कन्नै जेह्ड़ा सराबोर ऐ । जेह्दे च साहित्य- गुण आपूं टुरी आए दे न भाव मौलिक होंदा नमां नकोर ऐ जेह्दी गल्लै-बातै च साहित्य ऐ हर चर्चा च रौंह्दा जो साहित्यकारें बिच सिरमौर ऐ । उस्सी ऐ फ्ही लोड़ छड़ी होरनें ई चलाने दी भाशन सुनियै जेह्दा आई जंदा जोर ऐ रचै केह् साहित्य आपूं ओह्दा गै सरूप ऐ जो आपूं गै बगीचा, फुल्ल, आपूं गै जो भौर ऐ । साहित्य आह्ली गुड्डी हिरदे गासै जिं'दी बुत्त होंदी उं’दी अपने गै हत्थ म्हेशा डोर ऐ साहित्य जेह्दै ढले दा स्भाऽ च दिनचर्या च बी बज्झा रौंह्दा ओह्दै म्हेशा खुशी आह्ला दौर ऐ । साहित्य सागरै नै जो ऐ होए दा इकमिक कु'न्नै जाना कोह्दे कोल, नेईं कोई होर ऐ साहित्यिक न हाव-भाव जेह्दे, क्रिया-क्लाप बी जीन-शैली दार्शनिक ते तरीका तौर ऐ । छंदमुक्त, छंदयुक्त कविताएं दा सज्जनो बझोंदा जिं'दे अग्गै फ्ही खप्प-खान्ना शोर ऐ साहित्य गी साहित्य कन्नै रक्खै जेह्ड़ा जोड़ियै इ'यै नेह् लोकें दी यारो अज्ज बड़ी थोड़ ऐ । फुल्लैं-बूह्टैं रुक्खैं ते मनुक्खैं जो साहित्य दिक्खै नाड़ू- नाले , पैंछियें दी ओह्दै घनकोर ऐ साहित्यकार सदा गै समाधि रौंह्दा, साथियो हिरदे फड़ै तां गै भावें दी टनकोर ऐ । मनुक्खै दी मनुक्ख गै फ्ही करदा पन्छान ऐ केह्, करनी उ'न्नै जेह्दा हिरदे कठोर ऐ सराही सकै रचना निं कुसै दी जो, सज्ज्नो अदब दे खेत्तरै च ओह्दा कम्म चौड़ ऐ ।





