आखदे न— मौती शा किश घड़ियां पैह्लें मनुक्खै सामनै इक फिल्म जेही चली पौंदी ऐ ते पूरी गै जिंदगी उ’नें पलें च अक्खें अग्गें फिरी जंदी ऐ। ते सब चेते आई जंदे न-- मित्तर, बैरी, साक-सरबंधी ते आखी-सुनी दियां गल्लां बी ते सारे कीते दे करम बी सच्चे-झूठे कौल-करार सोआर्थ, द्रोह, धोखे बी ओह् छल-कपट बी जि’नेंगी खट्टे दा हा पुल्ले-पुल्ले हास्सें च मिठ्ठी-मिठ्ठी गल्लें च । ते पानी आंह्गर साफ झलकी पौंदियां न ओह् सूक्ष्म चलाकियां ओह् मक्कारियां जि’नेंगी कोई फड़ी गै नेईं सकेआ जि’नेंगी बस मरने आह्ला जानदा होंदा ऐ जां ओह् रब्ब । ते घुम्मी जंदे, ओह् सच्चे-झूठे प्यार जिं’दे वास्ते देइयै झूठै गी सच्च बनाया ओह् छड़ा, लहु गरम करने दे सरबंध जि’नेंगी, झूठियें कस्में कन्नै हा नभाया। पर मेरे नै किश अजब गै होंदा ऐ रोज गै नींदर पौने शा किश चिर पैह्लें इक फिल्म चली पौंदी ऐ ते सारी गै जिंदगी मेरी नजरें सामनै फिरी जंदी ऐ ते में इकदम नंगा होई जन्नां आपूं गै अपने सामनै । ते फ्ही किश घबराइयै सांभी लैन्नां अपना आप ते अग्गें-पिच्छें, दब्बूं देइयै सेई जन्नां सोचियै, जे एह् ते कोई डरौना ख्याल जन ऐ ते बडलै फ्ही उट्ठी पौन्नां सब किश भुल्लियै जां खौरै भलाइयै नमां नरोआ बनियै नमें ढंगें नै फ्ही कोशशां करनां अपना नंगापन छपैलने दियां । क्या में हर रोज मरी जन्नां? जां कोई मेरे गै अंदर सखांदा रौंह्दा जीने दा सच्चा-सुच्चा ढंग जेह्ड़ा समझी जंदा ऐ मेरे सारे पैंतरे ते टोकदा रौंह्दा, कचोटदा रौंह्दा इस मेदा च जे कदें नां कदें में अपनाई लैगा अपना मूल सरूप जेह्ड़ा ज्योतिर्मय, चिन्मय, निर्लिप्त, कमलवत ऐ ते जेल्लै सच्चें गै मौत मेरे सामनै होग में मरी सकगा-- शांत, निश्छल, निर्लिप्त। पर क्या में बी एह् गल्ल समझनां?





