सूरज कन्नै गल्ल

0
2
बात—

बल्लें-बल्लें जिसलै कलियां 
झुंड खोह्‌लदियां न
चुर-मुर करियै जिसलै 
चिड़ियां बोलदियां न
गम्म-गम्म करियै गुजरियां 
जिसलै छाह् छोलदियां न
तां बरधी जंदी ऐ 
उसदे दुखें दी न्हेरी रात
ते
होई जंदी ऐ शैल सुहामी 
लिशकनी परभात
कोस्सी-कोस्सी धुप्प 
करांदी ऐ उस्सी चुप्प
तां फ्ही बल्लें-बल्लें
होई जंदी ऐ ओह् सोह्‌गी
जेह्‌ड़ी छोड़ी निं ही
समाजै ने उट्ठने जोगी
अनगिनत अत्याचार करियै
बेन्याई दे वार करियै ।

ओह् मजबूर ऐ
फ्ही बी जीने लेई
पीड़ें दे लंगार सीने लेई
की जे बडला गै दिंदा ऐ उस्सी प्रेरणा
ते ओह् आसें दे टल्लु परतियै लगदी ऐ रेड़ना
आखदा ऐ उस्सी सूरज—
“जे तूं जीना ऐ
जिंदगी दे कौड़े घुट्टें गी
सबरै नै पीना ऐ
की जे जिंदगी
कुतै न्हेरा ऐ, कुतै सवेरा ऐ
कुतै पीड़ें दी पालकी ऐ 
कुतै दुखें दा रफ्हेरा ऐ
जिंदगी कुतै ऐ
सप्पै दे जात किरली
जिस्सी हिम्मत करियै जी सकदी ऐ
कोई गै बिरली ।
केईं हारी हुट्टियै
मरी-खपी जंदियां न
पर अग्गें कोह्‌का सुख ऐ
उत्थें बी ते दुखें दियां दंदियां न।

पर तूं हिम्मत करियै चुक्की ऐ
रस्ते चा इक-इक झल्ली
सबरै कन्नै गंढी-त्रुप्पी
इक-इक-टल्ली
रक्खियै सोच सबल्ली
तू जीना ऐ “मल्ली” 
मरना ते सौखा ऐ
बेमौती मरना ते कायरता ऐ
ते हिम्मत करियै 
जीना गै ब्हादरी ऐ ।

अज्ज तूं इक्कली नेईं
तेरे नै साढ़ी सारी बरादरी ऐ
लक्क ब’न्न ते जी
में तेरे न्हेरे नसाङ
घुट्ट सबरै दे पी
में तेरे अत्थरूं सकाङ
तेरे मनै दे फकोए दे कुन्नुऐ गी
में मेदें दे ल्हेरे करङ ।”

ते जदुएं दी उसदी सूरजै कन्नै
गल्ल-बात होई ऐ
तदुएं दी उसदी हिस्सलदी जिंदगी दी
परतियै शुरुआत होई ऐ
ते जदुएं दी इस समाजै ने 
कीती ऐ उसदी नरादरी
अदुएं दी गै उसदे कन्नै होई गेदी ऐ
कुदरत दी सारी बरादरी ।

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here