घरा निकलदे चुक्केआ हा सिरै पर खुशी-खुशी मीदें दा बुछका मुड़ी पिच्छै नेईं दिक्खेआ तां जे परसिज्जली दी माऊ-बब्बै दी अक्खीं च डुब्बी नेईं जां रोकी नेईं लैन पर कालजा तडफेआ बथ्हेरा। चुक्की मुंडी बड़ी मजाजै नै जे दिन फिरने न हुन डोल आई टकाया शैह्र सांभियै बुछका जित्थै खोह्-मोही इक-दुए गी बतेरने च लग्गे दे लोक दिनें-रातीं खपाया अपना-आप कड़कदी धुप्प चोंदे पसीनै हड्ड खोरदी ठंडु च सखल्ला नेईं हा खडुत्त रौह्ना । पर वरासत च मिली दी भुक्ख गी हराना हा नेईं थिड़की मेरी चाल सगुआं उब्भलेआ ल्हु गर्म बनी शमान छूंह्दी इमारतें गी तर करी लशकाया खेतर,शड़क, रेला-ठेला सब गाहेआ-बनाया किश करने दी लालसा च सबर ने साथ नभाया । इक दिन सैह्बन कोरोना ने आई ‘करो ना’ आखी सब छड़काया मंद्धोइयां मीदां जिस्सी बड़ी रींझें कन्नै आंह्दा हा चुक्की बेरोजगारी ने मुड़ी सिरै प उ’ऐ बुछका चकाया। दिनें-रातीं शड़कें गी नापदा डिगदा-ढौंदा हत्थें-पैरें गी ल्हु-लुहान करदे टडोई दी अक्खीं नै शमानै गी हांबदा म्हीनें बद्धे दे सफर तैऽ करी सब किश मुहाई आई पुज्जां अपनी गुदड़ी च फ्ही सीआ नां हत्थें- पैरें दी फट्टी दी लीकरें गी खुंढी सुई नै जेह्ड़ी टांका ते कोई निं ला दी बस्स, चुब्भा गै ला दी ऐ।





