केह् दस्सां किस चाल्ली दा ऐ भाव जगाऽ दी जंगलै दे बिच्चो बिच्चो सड़क ऐ जो जा ‘रदी सज्जै-खब्बै रुक्खें इस चाल्ली उस्सी घेरे दा लगदा निं पता उत्थै स’ञ ते सवेरे दा घेरियै दबक्खी रुक्खें छत्त ऐ बनाए दा कु’त्थूं धोड़ी खबरै पंडाल ऐ सजाए दा अग्गै अग्गै-अग्गै अग्गै दौड़दी गै जा दी । सोहै बी स्यालू स’ञ लगदी घरोई दी नेही ऐ नुहार उसी उस थाह्र थ्होई दी प्हाड़ें च दपासै नाड़ू छर-छर चलै दे इक्के-दुक्के माह्नू प्हाड़ चढ़ै दे, ढलै दे मारियै कलावे जि’यां प्हाड़ गलै ला दी । रुक्खें-बूह्टें बिच किन्नी फब्बी-फब्बी पवै दी गुफा च समांदी जन सड़क बझोऐ दी चफेरै गास छूंह्दे जन उच्चे-उच्चे प्हाड़ न गूढ़े सैल्ले -रौंसले जंगल ते जाड़ न कुदरत बझोऐ जि’यां मंगल मनाऽ दी । लब्भै दे न रुक्ख साफ-सुथरे खड़ोते दे रोज त्रेलु कन्नै न्हाते दे ते धोते दे उत्थै परदूशन दा निं उठदा सुआल ऐ रुक्खें-बूह्टें हर प्हाड़ उत्थै मालामाल ऐ रुक्खें दियें भुंबलियें धुप्प ऐ चमकाऽ दी । पक्खरू-जनौर रौंह्दे, घट्ट गै मनुक्ख न जित्थु धोड़ी नजरी दी पौंह्च, छड़े रुक्ख न बेलें -बूह्टें कन्नै पलचोए दा जाड़ ऐ बिंद बी निं खाल्ली कोई लभदा थाह्र ऐ इक्कली गै सड़क उत्थै रस्ता बनाऽ दी । कुदरत दा दक्ख नेईं शब्द समझाई सकन शब्दें दे भाव गी नेईं दक्ख दर्शाई सकन भाव-सागरै दे बिचा शब्द एह् औंदे न शब्द जाई हिरदै फ्ही भावें च समांदे न थाह् कुसै भाव दी नेईं बुद्धि लेई पा दी । दिक्खियै खुशी गी में मसूस छड़ा करै नां कुदरत दे शलैपे गी में हिरदे च भरै नां कदें नेईं खड़ोंदे किट्ठे शब्द ते दक्ख कि’यां फ्ही बलोऐ जि’यां-जि’यां दिक्खै अक्ख रेही-रेही भावना ऐ मेरी तड़फाऽ दी जंगलै दे बिच्चो बिच्चो सड़क ऐ जो जा ‘रदी ।





