सफर सोहामां होई गेआ, कोई उलझन नेईं संग चली पे सज्जन, कोई दुरजन नेईं । ठनकने दी जिसदी बिंद छेड़ नेईं ओह् बेड़ी ऐ पैरें दी ठनक कंगन नेईं । उं’दे बाह्जू सौन-फोहारां कित्त कारी साढ़ा सौन सुक्का, सिज्जने दा मन नेईं । नोआया सिर जदूं दा डोआठनी प उं’दी शिकवा नेईं शकैत, कोई उलझन नेईं । उत्थें गै ‘दोषी’ अज्ज बी, खड़ुत्त सरै दा पानी पत्थर छाती घालै दा, चबात नेईं, ओचन नेईं ।





