चिड़ियां ते कांऽ

0
3
एह् चिड़ियां ते कांऽ
धुप्प होऐ जां छांऽ
कदें तांह्, कदें तुआंह्
बोलदे गै रौंह्‌दे न
एह् चिड़ियां ते कांऽ

छोड़ियै गुस्सा, सुहामा करदे झुसमुसा
दिंदे न सनेहा, जे मौसम नस्सी गेआ ऐ लुससुला
चुर-मुर करियै करदे न गल्ल-बात 
अश्कै आखा दे होन, “होई गेई ऐ, भागें भरोची परभात
जाग, माह्‌नुआं जाग, ते सोआर अपने भाग ।”

एह् पक्खरू-पखेरू हिरखै दा प्रतीक न
किन्ने भोले ते किन्ने जरनीक न
चुर-चुर, चुर-चुर, रौनक लांदे न
बडलै-बडलै अपना फर्ज नभांदे न।
हिरख-समोध दा पाठ पढ़ांदे न
जिंदगी दा तत्थ समझांदे न।
 
एह् पक्खरू-पखेरू ज्ञान दे भंडार न
अश्कै प्यार गै प्यार न
एह् जीने दी कला दसदे न
सरबत दा भला दसदे न
एह् सभनें दा दिल लांदे न
अश्कै, सारें गी इ’यै समझांदे न
जे जिंदगी इक गीत ऐ 
गुनगुनांदे चलो
जिंदगी इक प्रीत ऐ
नभांदे चलो
जिंदगी इक समस्या ऐ
इस्सी हल करो
जिंदगी इक तपस्या ऐ
इस्सी सफल करो
नेईं कदें कुसै नै छल करो
बस हिरख-प्यार दी गल्ल करो।”

सच्चें गै, जिंदगी दी कला
इ’नें पक्खरुएं थमां सिक्खो
ते करियै हील्ले  जिंदगी दी गड्डी गी
तुस अगड़ी धिक्को
संघर्श जिंदगी ऐ
संघर्श बंदगी ऐ।

सिक्खो, जे परिंदे  किस चाल्ली न जींदे
मनुक्खै साहीं एह् गल्लें दे पीह्‌न निं पींह्‌दे
एह् कुसै दियें मेदें दा गला निं घोटदे
एह् कुसै दियें आसें दे ञ्यानें निं शंजोटदे
करदे नेईं न एह् बिंद बी रमान
गाही लैंदे न एह् सारा शमान
कोई बी फेरा, निं लांदे एह् सक्खना
देई-देइयै अंबरै गी परदक्खनां

किश नीले, किश पीले
एह् पक्खरु रंग-रंगीले
करदे न किन्ने गै हील्ले 
किट्ठे करदे न निक्के-निक्के तील्ले
करी-करियै चुंझें कन्नै किट्ठी
ढोई लैंदे न किन्नी गै मिट्टी
बनांदे न नमां घर
उड्डरियै फर-फर
नभांदे न अपना फर्ज
रखदे नेईं न बच्चें थमां कोई गर्ज
करदे न कर्म, ते नभांदे न धर्म
पालदे नेईं न, मनै  च झूठा भर्म ।
कोई निं लगदा  उ’नेंगी  बिक्ख
देई जंदे न एह् सब करियै
मनुक्खै गी एह् मड़े सिक्ख
“जे सुखी रौह्‌ना ऐ तां 
बच्चें थमां, कोई आस निं रक्खो
ते ऐह्‌में जानी, अपने-आपै गी नराश निं रक्खो
बस्स कर्म करी चलो
एह् फल दी इच्छा गै ते
दुक्खें दा कारण ऐ।”

एह् फल दी इच्छा गै ते
दुक्खें दा कारण ऐ
परिंदे साहीं सूरजै दा सोआगत करो
किरणें दी आवभक्त करो
जिंदगी खूबसूरत ऐ
अश्कै प्रभु दी मूरत ऐ 
इसदा सत्कार करो
इसगी प्यार करो
इसगी गुणें कन्नै युक्त करो
इसगी भैड़ी सोचें शा मुक्त करो
तौले शा तौले कोई जुगत करो।

परिंदे किन्ने दलेर न
नेईं करदे तेर-मेर न
नेईं मनै च द्वेष-भाव रक्खो
सम दृष्टि, सम-भाव रक्खो
इं’दे साहीं सिक्खो चैह्‌कना
छोड़ी देओ चुड़ी-चुड़ी सैह्‌कना
एह् दसदे न, “जे पक्खरू उड्डरी जंदे न
ते छड़े खोल गै रेही जंदे न
माह्‌नू चली जंदा ऐ, बदलियै  पशाक
ते इत्थें चंगे बोल गै रेही जंदे न।
पता निं कु’त्थै कोह्‌की होनी, होनी ऐ?
पता निं कुसलै कुसदी, सुनचनी ‘सनौनी’ ऐ?”

एह् परिंदे ज्ञानी-ध्यानी न
एह् परिंदे रिशी-मुनि न
नेईं खुत्तां लैंदे जानी न
नेईं लांदे मनै गी कु’नी न
नेईं रखदे कुसै शा आस न
तां गै ते नेईं नराश न
जीने दा सार दसदे
ते रौंह्‌दे रसदे-बसदे।
“एह् जोगियें दी फेरी ऐ
कदें तेरी ऐ, कदें मेरी ऐ
जीवन जियो तां शान्नै नै, ईन ते इमान्नै नै
निं मंदे बोल बोल्लेओ, हिरखै दे रंग घोलेओ
समुंदरै गी छोल्लेओ-परिंदे सांहीं बोल्लेओ।”
दिलै दी मैल गोल्लेओ, निं जीवन इ’यां रोलेओ

संसार नाशवान ऐ, फ्ही कैह्‌दा अभिमान ऐ?
 निं देनी इत्थै तान ऐ, उड्डना दुए शमान ऐ।
इत्थै गै रौह्‌ने घोंसले, इत्थै गै रौह्‌ने चोंचले,
झूठे न सब ढकोसले, एह् पक्खरू समझा’रदे।
ओह् ज्ञान दिंदे जा’रदे, एह् कर्म गै न तारदे
 पक्खरू समझांदे जा’रदे एह् कर्म गै न ।.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here