चल मेरी कविता चल मेरे नै चल अंबे दे बागें चलचै माकड़ियें नै झोलु भरचै घर लेई आह्न्नी छछ्छा कुट्टी, म्हाणी रि‘न्नी भरी टोकरु रुट्टियेँ कन्नै भुक्खे ढिड्डें दी सूह् लाचै । चल मेरी कविता चल मेरे नै चल बस्ती दे अंदर चलचै बेआसें मन आसां भरचै । चल मेरी कविता चल मेरे नै अक्खरें दे किश फुल्ल खड़ाचै वीर सैनकेँ दी कुर्बानी दे धागें इच गुंदी-गुंदी बन्न-सबन्ने हार परोचै फ्ही देसा दे गले च पाई उं‘दी जै-जैकार बुलाचै रिण-मुक्त अस बी किश होचै । चल अड़िये नेईं अड़ियां कर तूं गीत वियोगी गाने ताईं चित्त मेरा परचाने ताईं चल दोऐ अस इक-मिक होचै जि‘यां काह्न ते काह्नै दी बंसी इक-दुए गी खूब समझदे मन-माफक ओह् हर इक मन दी पीड़ बंडांदे प्रीत जगांदे तूं मेरी ते, में आं तेरी निं बौह्ना असें ढाइयै ढेरी । चल मेरे नै, चल चलने आं बन्न-सबन्ने रुक्खैं मिलियै भांत-सभांतें फुल्लैं रलियै खूब मैह्केआं, खूब चैह्केआं अक्खर-अक्खर बुनी सैलतन रक्कड़-जन चपासम अंदर जीवन दा कोई मैंतर फूकी खिड़-खिड़ हस्सेआं, रस्सेआं-बस्सेआं जीने दे जिरढ़े ढब दस्सेआं । आ, जिंद-जाने आ, मेरी लाडो चल इ‘यां एह् साथ नभाचै सच्चे सुच्चे किश सजरे नेह् जीने दे हुन ढंग अपनाचै ।





