साया सिरै ‘रा जदूं चकोआ मिगी मां दा तदूं मुल्ल बझोआ निं हा सोचेआ ऐसा होग रातीं ‘लै नेईं नींदर पौग चानक बदलग सारा म्हौल जाह्ग चकोई सारी र्होल मन मेरा फ्ही अदूं भरोआ साया सिरै ‘रा जदूं चकोआ । किश निं लग्गै बिन मां चंगा मां दी ममता सुच्ची गंगा बोह्ड़ी दी घनी छां ढेई गेई गूढ़ी नींदर मां सेई गेई रेही देआली ना बसोआ साया सिरै ‘रा जदूं चकोआ । जींदे जी किश समझ निं आई आई तां मां होई पराई ‘मां’ लफ्ज़ में अज्ज जानेआ असलीयत गी में पन्छानेआ चानक जदूं फ्ही ‘मां’ बलोआ साया सिरै ‘रा जदूं चकोआ । औंदे दिक्खै मूंह् मेरा नित्त जंदे दिक्खै म्हेशां पिट्ठ गोदा उसदी कोई सेई जा सुर्गी झूटा फिक्का पेई जा चेता करी अज्ज मन घटोआ साया सिरै ‘रा जदूं चकोआ । शीर्वाद होऐ मां दा कन्नै कुदरत बी फ्ही उसगी मन्नै पैह्लें मिगी निं किश बी सुज्झा में नेईं गैहराई च पुज्जा अज्ज लग्गै सब किश बदलोआ साया सिरै ‘रा जदूं चकोआ । ब्हारें बिच्च बी रौंस निं लब्भै किश निं लब्भै सज्जै- खब्बै सुन्ना लग्गै हर इक थाह्र किश निं लब्भै अंदर- बाह्र मां बिन किश निं होर बलोआ साया सिरै ‘रा जदूं चकोआ । मां दा जेह्ड़ा करै सम्मान नेईं गंगा भाएं करै स्नान जिन्न हिरदे बिच मां बसाई त्रैलोकी दी दौलत पाई मां मन्नी हर देव मनोआ साया सिरै ‘रा जदूं चकोआ ।





