सब अपने शा भला जे करदे, तां फ्ही कु’त्थूं आई बुराई में सोचें गी सुद्धा मथेआ, गल्ल बो एह्की समझ निं आई । धरती बिच्चा उग्गी जां अंबरा कुसै ने बाह्न छोड़ेआ जिगरा करियै माह्नू ने की वार नुआढ़ा नेईं मोड़ेआ कैह्सी दनां बरोध निं कीता, मन्नेआ की सीस नुआई में सोचें गी सुद्धा मथेआ, गल्ल बो एह्की समझ निं आई । इ’यां लगदा ऐ चाले एह्दे आए मनुक्खै ई बड़े पसिंदा तां गै ओह् अपनाइयै इसगी होआ निं कदें मासा लिंद्धा मते हारें ते एह्दे पिच्छें नक्क बी लेआ अपना बढाई में सोचें गी सुद्धा मथेआ, गल्ल बो एह्की समझ निं आई । सैल्ले बाग सन्हाके दस्सी लैता माह्नू गी इस गेरी किश चिरै लेई रुतबा बधेआ, वाह्-वाह् होई चार-चफेरी गुड्डी घास चढ़ी ही उच्ची, समें ने आइयै छुड़ी कटाई में सोचें गी सुद्धा मथेआ, गल्ल बो एह्की समझ निं आई । भिड्डें दे पूरै इच्च रलियै सोचां बी मछराइयां आपूं माह्नू-माह्नू दे बश्क्हारें खाइयां नित्त बधाइयां आपूं दुखी पता निं की ऐ माह्नू, कट्टनी पेई ऐ फसल जे राही में सोचें गी सुद्धा मथेआ, गल्ल बो एह्की समझ निं आई । सारे आखन ओह् नेईं रेह् दा, बदली गेदा यरो जमान्ना मनै दी भट्ठी लोरे उठदे, रौह्न भुजदियां रोज गै धान्नां अपना आप टटोली दिक्खो, कु’त्थै होई ऐ दनां कुताही में सोचें गी सुद्धा मथेआ, गल्ल बो एह्की समझ निं आई । सारी बरेसा चाल्लां चलियै लोकें गित्तै जाल गै बुनेआ अपने कुसै बी कर्मै गी में, माड़ा आखदा इक निं सुनेआ तां गै मन बेचैन ऐ ‘केसर’, बधै दी साढ़े रिश्तैं खाई में सोचें गी सुद्धा मथेआ, गल्ल बो एह्की समझ निं आई ।





