सोचें दा इक मेला लगदा, भीड़ मनै इच्च होई जंदी यरो, मनै चा कविता कुरजी, अपने आप लखोई जंदी । शब्द मड़े फ्ही लींघां लाइयै किरन-मकिरनी आई जंदे भरा-भरोचा मन-चित अक्सर हौला-फुल्ल बनाई जंदे उ’नें पलें च मनै इच्च नोखी, दनां शांति होई जंदी यरो, मनै चा कविता कुरजी, अपने आप लखोई जंदी । बड़े पराने ठालें बिच्चा, ताली-ताली टामें-टामें समां चुनियै लेई औंदा ऐ, भाव किश मनै दे फामें सूई बनियै मेरी काह्न्नी, शब्दें हार परोई जंदी यरो, मनै चा कविता कुरजी, अपने आप लखोई जंदी । कदें सताने गित्तै कोई, रस्सी दा जे सप्प बनांदा सील-सोआतम गी कमजोरी, जेकर मिथियै गल्ल गलांदा गल्ल कुसै दी बरछी बनियै जदूं मनै गी छोही जंदी यरो, मनै चा कविता कुरजी, अपने आप लखोई जंदी । डींग-पडींगी बत्ता पर में टुरदा रौह्न्नां आप-मुहारा जीने गित्तै चलना पौंदा उच्ची नीमीं हर इक थाह्रा चलदे जिसलै मन मुस्कांदा, जां फ्ही अक्ख भरोई जंदी यरो, मनै चा कविता कुरजी, अपने आप लखोई जंदी । मनै दे बूह्टै बेल बनियै, भाव जदूं पलचोई जंदा मनै च कदें दुआसी छांदी, कदें एह् चित पसोई जंदा अपने आप गै ओल्लै ‘केसर’ काह्न्नी झट फड़ोई जंदी यरो, मनै चा कविता कुरजी, अपने आप लखोई जंदी ।





