कीता हिरख बुत्तै मिट्टी सूई चुब्भै, ना उसगी गीह्टी समझै थमां परै ओह् मेरै अक्खीं लभदी शकल चिट्टी। तरले पां, मिन्नतां करां सामनै रक्खी, खंदा निं रुट्टी रौंह्दा उसदे आस्सै-पास्सै पकड़ी रक्खां अऊं घुट्टी-घुट्टी। छड़काया पल्ला बड़ी बारी उ’न्नै तंद फ्ही बी कदें निं त्रुट्टी रुस्सन निं देआं कदें उसगी दिंदी रौंह्दी सनेहा-पत्तर-चिट्ठी। पार जे करना भव-सागरै गी त्रोड़ सब बंधन, लेई लै छुट्टी ।.





