पिता – कविता ब’न्नी सकदी ऐ समुंदर करी सकदी ऐ अधीन उफनदे दरेआ ज्वालामुखी दे मुहाने पर बेहियै होई जंदी ऐ भसम- बगी निकलदी ऐ लावे आंह्गर फ्ही-फ्ही जनम लैने गी। कविता इस खिन सूरज उस खिन केरी सकदी ऐ चन्नै गी काकलै पर कठेरी लैंदी ऐ तारें गी खीसे इच घने-बदलुएं आंह्गर घनोंदी बरखा गी बुक्कै इच भरियै भूमंडल इच विचरण करदी फ्ही धूड़ चटदी फ्ही-फ्ही डोआरी भरदी। कविता सशक्त ऐ ओह्दे इच ऐ अनसंभ समर्थ । मेरे पंज फुट पंज इंच पिता अग्गें कविता बौनी होई जंदी ऐ बेबस,असमर्थ । नेईं नपोंदा ओह्दे शा नेईं उकेरी पांदी ओ पिता दे वजूद गी। बरखें दे दिनैं धरतै रा नेईं पिता उं’दे स्कूटर दी डिक्की शा झांकदे थिंधे खाखी लफ़ाफें इचा फुटदी ही सोंधी खशबो बोल हां कविता- कु’न दसदा होग पिता गी-- जे अज्ज ञ्यानें समोसे खाना चांह्दे न अज्ज कचौरी- जलेबी होनी चाहिदी कि’यां पता लगदा होग पिता गी बिन दस्से जे अज्ज बेसब्री नै निहाला 'रदे न बच्चे चंपक-नंदन गी । अजें बी पिता पढ़ी लैंदे न साढ़ियें अक्खीं इचा दुख दियां इबारतां मापी लैंदे न मुस्कान्नां गड़ाकें इच तलाशी लैंदे न उं’दे सच्चे-झूठे होने दे अक्स । पिता ओह् मांझा न जेह्दे बूतै खोजी सके अस नमें गास पिता इक डोरी न जेह्दे च झट्ट परोन जंदियां न बक्ख-बाह्रियां विचारधारां परिवार दे जियें दियां। बचपुने इच अलज़ब्रा चुटकियें इच समझाने आह्ले पिता करदे न अज्ज बी साढ़ी हर समस्या दा निदान साढ़ियां लौह्कियां-बड्डियां खुशियां बटोरने इच पिता खर्च होई गे हर दिन थोह्ड़ा -थोह्ड़ा ओह् नेईं होई सके कविता । पिता इक मिट्ठी आस न खूब मोकला गास न हौसला न साढ़ा हौसलें दी बुलंदी न । खबरै कदें होई सकै पिता पर कविता !!





