तेरी हीखिया इ’यां लग्गे रेह् तक्का हुनै अस भुञां, हुनै अस खट्टा । होए सुर्खरू, जो हे घिरटी दा लग्गे उस्सी सैह्म डाह्डा जो लग्गै फाह् लक्का । में झल्ली-जरी, जो तूं मेरे नै कीती तुगी सेक ब्हाऊ दा लग्गै निं तत्ता । बड़े धूफ दित्ते, बड़े फुल्ल चाढ़े कदें सिज्जलै नेईं शिवाले दा ब’ट्टा । खलाड़ें च जित्तो गै रौंह्दे न खाल्ली भरी पाइयां थ्होंदा ऐ जोजां गी फक्का । तेरे आसरै बी जे मरी-मरियै जीना तां लग्गन लगा निं कोई तेरी तक्का। तुगी चज्ज जीने दा आया निं 'पूरण' तूं गाले न गीह्टे गै बैठे दे बत्ता ।





