. इक्क यार दी मारी, दूआ उमर ऐ ञ्यानी केह्ड़ा रोग लाई बैठी,पल्लै पौऐ नेईं क्हानी। मिगी किश निं सज्झोऐ, ना गै अपना बझोऐ भुल्ली राह् निं थम्होऐ,मिगी मिलै एह् सनानी । अक्खां उस्सै लेई रक्खां, भांए बसदे न लक्खां दित्ता उसदा गै चक्खां, सुक्का नाडू मंगै पानी। केह्ड़ा रंग चढ़ी आया, जेह्ड़ा उ’ल्लै निं लुहाया जिस्सी दिक्खी मनै आया, चुन्नी इ'यै ऐ रंगानी। क्हानी बड़ी ऐ परानी, गुंझलै पाई जिन्नै तानी नेइयों अग्गै एह् टरानी, एह्की इत्थै गै मकानी।





