आऊं कोठा गरसाल पराना, घड़ियें बस परौह्ना निंबल जां बरसात होऐ, हुन में ढौना गै ढौना। कदें ते चरल दरेड़ां फुटियां,कदें रेहा आऊं चौंदा हर बारी कोई स्हारें आह्ला थ’म्म रेहा नित्त ढौंदा में किन्ने न रोड़े झांके जां किन्नियां बरसातां छोड़ो तुस एह् मूर्ख-झगड़े एह् सब बीतियां बातां बस्ती कन्नै आऊं त्रोड़ी चलेआं साक पराना निंबल जां बरसात होऐ, हुन में ढौना गै ढौना। अपनी कंधें आपूं खरकां, अपने हे परनाले थढ़े-चौंतरे गाल उठी गे, होई गे ग़र्क टोआले चार-चबक्खी सेजल मेरै,सि’ल्ल दोआलै छाई गेई निं पुच्छो प्ही किस चाल्ली नींह् कंधें गी खाई गेई एह्के हाल्लैं आऊं खड़ोते किन्ना चिर हा रौह्ना। निंबल जां बरसात होऐ, हुन में ढौना गै ढौना। बरगे,मोटू सिनकू खाद्धे,सिनक चरी गेई पक्खड़ मित्ती नै भी होए नकारे काह्न्नें ते खड़-खक्खड़ चाड़ मिली गे धरती आइयै, खाई गे झूट-लोआरा कुसै निं तुलकां भरियां मेरै, कुसै निं दित्ता सर्वहारा मेरी स्हाड़ कुसै निं लैती, बंद निं होआ चौना निंबल जां बरसात होऐ, हुन में ढौना गै ढौना। कु’न कोई लांदा थोबे-दुग्गे, करदा कु’न सम्हाल आऊं कोठा हा सांझा, मेरा तां होआ एह् हाल अक्क-धतूरे जम्मने मेरै, थेह्बुरदी जदूं होनी तुं’दी कलमैं चढ़ियै, यारो, फ्ही कोई कत्थ लखोनी मेरे पिच्छूं गीत मेरे भाएं गांदा रौह्ग जमान्ना निंबल जां बरसात होऐ, हुन में ढौना गै ढौना।





