माऊ दे ढिड्डै च मुंढ पौंदे गै फोहे जनेही जान गी जिस्सी बार-बार सुनने गी मिलदा ऐ-- ‘मारी दे इस्सी’ कि’यां ओह्दा त्राह् निकलदा ऐ साह् घटोंदा ऐ छड़कदी, तड़फदी इक-इक पल जेह्दा मुश्कल निकलदा ऐ ओह्दी कदें पीड़ बुज्झी दिक्खो केह् बीतदी ओह्दे मनै पर कदें पुच्छी दिक्खो। कदें पुच्छी दिक्खो-- घरै दा पूरा कम्म संढने दे मगरा बी अपने भ्राऊ कन्नै रुट्टी खाने ई बैठी दी कुड़ी गी जेह्दी थाली च सुक्के फुलके ते भ्राऊ दी थाली ध्यो कन्नै गच्चो-गच्च ते फ्ही बी उस्सी खोंदा ऐ-- ‘कुड़ी बस्स कर हुन ।’ उसदे मनै गी रुक्की खाने आह्ले सोआलें दे परतें गी फरोली दिक्खो केह् बीतदी ऐ उस पर कदें पुच्छी दिक्खो । कदें पुच्छी दिक्खो अनभोल कुड़ी गी जेह्दी जोआनी गी गुज्झी-गुज्झी नजरें नै तोसदे न मौका मिलदे गै शकार बनांदे न, भोगदे न बाद च न्यांऽ आस्तै भटकदी ऐ दर-दर ओह्दी बेबसी, ओह्दी पीड़ बुज्झी दिक्खो ताs-उमर उस पर केह् गुजरदी ऐ कदें उस्सी पुच्छी दिक्खो ।





