मीर, गालिब, ज़ौक, अस पढ़दे-सनांदे रेह् शिव ते जौन ऐलिया, काह्न्नियां जगांदे रेह् । अस ते हे सिद्धे, साढ़े मीटर-रदीफ़ पुठ्ठे सारे बड्डे शायर असेंई, हस्सी समझांदे रेह् । जि’नेंगी हा हुनर, उ’नें जिंदगी बसाई लेई जरमें दे फक्कड़ अस, फेरियां गै लांदे रेह् । अदबें, सलीकें कन्नै कदूं जफा निभदी ऐ अद्धी-अद्धी रातीं उट्ठी, गीत करलांदे रेह् । इ’यां गै निं सि’ल्ली होई चन्नै दी एह् चाननी विरह दे गीत साढ़े अत्थरूं बगांदे रेह् । धूफ-बत्ती, पूजा-पाठ असेंई निं भाखा किश हिरखै दे लोभी अस, उ’ऐ गीत गांदे रेह् । भक्खड़े दी जूना हे, केईं झक्खड़ झल्ली गे बड़, निम्म, चीड़ जित्थें, आकड़ भनांदे रेह् । अक्खरें दे गुंझलें च, तत्त कोई लभदा निं बड्डे शकारी अस, तीर न्हेरें च चलांदे रेह् । जेह्ड़े सच्चे आशिक हे, पलें च मुक्की गे गल्लें दे गझोकड़ अस, गीत गै गांदे रेह् । जि’नें रब्ब लोड़चदा हा, चलोभी ओह् लाई गे अस पढ़ी वेद-गीता, कंढै बेही रम्हांदे रेह् । अंदरै दी जोत कदें, साढ़े शा ते बली निं बाह्र बाली-बाली दिये, देआलियां मनांदे रेह् ।





