गज़ल

0
4
मीर, गालिब, ज़ौक, अस पढ़दे-सनांदे रेह् 
शिव ते जौन ऐलिया, काह्‌न्नियां जगांदे रेह् ।

अस ते हे सिद्धे, साढ़े मीटर-रदीफ़ पुठ्ठे 
सारे बड्डे शायर असेंई, हस्सी समझांदे रेह् । 

जि’नेंगी हा हुनर, उ’नें जिंदगी बसाई लेई 
जरमें दे फक्कड़ अस, फेरियां गै लांदे रेह् । 

अदबें, सलीकें कन्नै  कदूं जफा निभदी ऐ 
अद्धी-अद्धी रातीं उट्ठी, गीत करलांदे रेह् । 

इ’यां गै निं सि’ल्ली होई चन्नै दी एह् चाननी 
विरह दे गीत साढ़े अत्थरूं बगांदे रेह् । 

धूफ-बत्ती, पूजा-पाठ असेंई निं भाखा किश 
हिरखै दे लोभी अस, उ’ऐ गीत गांदे रेह् । 

भक्खड़े दी जूना हे, केईं झक्खड़ झल्ली गे 
बड़, निम्म, चीड़ जित्थें, आकड़ भनांदे रेह् । 

अक्खरें दे गुंझलें च, तत्त कोई लभदा निं 
बड्डे शकारी अस, तीर न्हेरें च चलांदे रेह् ।
 
जेह्‌ड़े सच्चे आशिक हे, पलें च मुक्की गे 
गल्लें दे गझोकड़ अस, गीत गै गांदे रेह् । 

जि’नें रब्ब लोड़चदा हा, चलोभी ओह् लाई गे 
अस पढ़ी वेद-गीता, कंढै बेही रम्हांदे रेह् । 

अंदरै दी जोत कदें, साढ़े शा ते बली निं 
बाह्‌र बाली-बाली दिये, देआलियां मनांदे रेह् ।

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here