“बेलोड़े अंगें गी शरीरक व्यवस्था समें-सिर लोप करी टकांदी ऐ।” हून जदूं बेस्हारें दी तड़फैन सुनी अक्खीं, कन्न ते मूंह् उप्पर पट्टियां बन्होई जान मसूम कंजकें दे वजूद उप्पर डाका पौंदे दिक्खी जोआन खून बुआल नेईं खान ते रक्खड़ी आह्ले निग्गर धागै बन्होए दे कुंगले वचन भलेआं गै त्रुट्टी जान तां एह् सब समैं-सिर देह् दी बेलोड़ी फरिस्त च अपना थाह्र बनांदे न ते देह् च एह् नखिद्ध बनमानसी नैह्खरदे अंग अपनी गै कूली सोचें दे ऐह्सास गी ल्हुलुहान करी टकांदे न उस बेल्लै अपने गै अंदर व्यापे दा जनौर मनुक्खी चेतना गी रक्कड़ करी धरदा ऐ ते इस ममताहीनी कुक्ख अंदर मनुक्खता दा बीs पौंगरने दा हौसला गै नेईं करदा ऐ इस कोला पैह्लें जे साढ़ा शरीरिक निजाम साढ़े संवेदन गी मूल मकाई टकाऽ मिज्जू दी प्रणाली अपने विस्तार ताईं सारियां तर्क-दलीलां मुकाऽ ते भलेआं सुन्न होई जाऽ ऐसे डावांडोल समैं अत्त जरूरी ऐ अपने अंदर संवेदन दा जगाना ते हर इक अंग च मनुक्खी ऐह्सास गी परताना नेईं तां संवेदनहीन धड़कनें बिजन जीवन गूंढा बझोग ते एह् जिंद छड़ी मासा दी इक लोथ गै रौह्ग ओह् दिन धरती उप्पर कयामत दा दिन होग ओह् दिन सच्चें गै धरती उप्पर कयामत दा दिन होग ।





