अ’ऊं भामें नेईं रेह्दी आस ते है गै ना इक गल्ल होर दस्सां ईन बी ऐ हरीकैम उ’आं दी उ’आं गै ऊंटै आह्ली क्याड़ी एह् होनी नेइयों नीह्ठी ऐकती बी उ’आं गै जि’यां क ही परूं ओह् केह् बुज्झन जे औख मोई होंदी केह् अंगन बैठा दा ऐ पतझड़ ऋतु आं बशक्क अ’ऊं रुत्तें दी प्रतीक। कदें बदली नेईं बिंद भर खबरै तां गै ब्हार कोई लब्भी निं गमले दे बूह्टे आंह्गर उस्सरी ते घुली-मिली गेई मुट्ठी भर मित्ती च ते ङूरी पेई फुट्टियै बींऽ बी कंदल कुतै। चाएं-चाएं चारने घाऽ छज्जै छट्टनी पीड़ जीन इसगी गै गलांदे न झूठ निं गलाना ञारें गी बारां। टल्ला त्रट्टने पौना जन्नी पर जे गोलना शैल ठाकना मनै गी सकत लाई डुआरां भरनियां निं हदें कोला बाह् र ढेई-ढेइयै खड़ोना आपूं ण दे आंह्गर होऐ भां डेड्ढ जङ। तोह्मत देनी निं कुसै गी थ’म्मी रक्खने बुआल द’ऊं दिनै दी जिंदगी धमूड़ियें कशा बचानी ना नह्क्क प्राण निं मुहाने। पुन्न करदे गै रौह्ना फलन देना निं पाप बांह सुक्की जा भामें भमै होना पवै शून्य च शून्य माया दे घरगत्तै चढ़ना नेइयों पर। यरो सच्च आखां तां राती परैंत्त गै लोई दा नंद ऐ बाखां सच्चियां न परानियां शकैतां करनियां निं रोज। षोह्लें बनना निं एह्में सार समझनी समें दी ह’स्सना खु’ल्लियै नित क्षत्री होवै जां शूद्र भामें त्राह्ना बिंद निं कदें ज्ञान इन्ना गै ऐ बस्स। —————————-





