खरा होआ जे अनाजै कन्नै कु’न्न ते पुड्डरा आया नेईं तां सोचो सुन्नै साईं लोकें अनाज भी जंदरे पाया। खरा होआ जे मुर्दा जिन्दू सड़दियां मुशकां पाइयां नेईं तां सोचो अपने सज्जनें कुन्न ही दलाठियां लाइयां। खरा होआ जे विपदा बेल्लै अत्थरूं भरी-भरी दित्ते नेईं तां सोचो पीढ़ें दे कोई कि’यां भुल्लदा चेते। ईश्वर कुदरत जे किश करदी उ'दा इ’यै लाह् सारी स्रिश्टी रौंह्दी रोशन कुसमा, न्हेरे डुब्बी जा....। —————————-





