कवि ते कविता

0
4
कवि ते कविता बिच्च
इन्ना फर्क बी होई सकदा ऐ
जिन्ना धरत ते गासै दा
दूर कुतै क्षितिज च गै मलाटी होंदी लभदी
जिन्ना आत्मा ते शरीर दा
इक्क बझोंदे पर रलदे नेईं ।

वीर रस गाने आह्‌ला-- डरपोक
मिठ्ठे गीत गाने आह्‌ला—जैह्‌री
नशे दा मता बरोधी-- नशेड़ी
अक्खरें कन्नै प्हाड़ डोआने आह्‌ला,
गल्लें कन्नै महासागर सकाने आह्‌ला
क्रांतियां जगाने आह्‌ला--
हड्ड र्‌हामी, नकारा बी होई सकदा ऐ ।

त्याग-वैराग दे गीत लिखने आह्‌ला
आत्मा दी अमरता दी गल्ल करने आह्‌ला--
प्राणें दा अत्त लोभी, महाभोगी
अत्त कामी बी होई सकदा ऐ ।
अक्खरें दा बादशाह्, शाहकारें दा शैहनशाह
होंदै दी गल्ल करने आह्‌ला
रूहें दे गीत गाने आह्‌ला--
अस्ल च बड़ा हुशला बी होई सकदा ऐ।

रैह्‌नुमाई करने आह्‌ला, रहबर--
लटेरा, सन्न मराने आह्‌ला
रस्ता भटकाने आह्‌ला बी होई सकदा ऐ ।
भेदभाव, जात-पात दा मता बरोधी
हक्क-बराबरी, समता दियां मत्तां देने आह्‌ला--
बड़ा तंगदिल, इजमी बी होई सकदा ऐ ।

जे  एह् सब होई सकदा ऐ
तां अस इक आदमी नेईं
पंज, दस, सौ, पंजाह् आदमी
साढ़े च गै बसदे न
ते मौका दिक्खियै
अपना-अपना सिर कढदे न।

जे एह् गल्ल सच्चें गै सच्च ऐ
तां साढ़ा जीना इक लम्मा झूठ ऐ
ते अस जिया करने आं
बहुचित खंड-खंड, तोपा-तोपा
इक सिजोफ्रेनिक जिंदगी
इक पखंडी जिंदगी ।

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here