पैंछी कु’त्थै बलगदा ऐ सूरज दी रिश्में गी
जां
सुहाने-सनैह्री दिन दे उजाले गी
ओह् ते जि’यां राती दे खीरले पैह्र चैंचल होई जंदा ऐ
घौंसले शा बाह्र खु’ल्ले शमानै पर फलाने गी।
शमान कु’त्थै इंतजार करदा कुसै अवाजाई दा
पसिंद-नापसंद, निक्के-बड्डे, खुट्टे-खरे दा
सारे ते शामल न ओह्दे फराखदिल कलावे च
हर कोई स्हानमंद ओह्दी छत्तर-छाया दा।
दरेआ कु’त्थै बलगदा ऐ कनारे दा नजारा दिक्खने गी
बचदे-बचांदे, डुबदे बसील्ले दा
उस तां लीन होना ऐ डूंह्गे समुंदरै च
बस अपनी रवान्नी च छर-छर रमां दा।
तफानी, सुहामी, आस्ता, तेज दरेआ कलावै लेइयै
ताजा-दूषत शा परें, गरम-सरद लैह्रां कन्नै लेइयै
समुंदर कु’त्थै बलगदा ऐ बज्झोने आस्तै
नेकां डूंह्गे भेद अपने च छपालियै!
गिले-शिकवे भुलांदा
फिकरमंद होंदा, फिकर करदा
बलगना ते इक जिंदा-भौंदा जजबा ऐ
अपनें-बगान्नें दी सलामती दी दुआऽ करदा ऐ।
---------------------------