बक्ख-बक्ख अर्थें गी जो दिंदी शक्ति ऐ भाशा गै असला च भावाभिव्यक्ति ऐ रंग-बरंगे भाव भाशा खलारै दी ऐरी-गैरी निं भाशा मातृ-शक्ति ऐ। उ'आं गल्ल खास निं जे लिखो तुस अशुद्ध करी सकदा शुद्ध, जे पाठक ऐ प्रबुद्ध जे होर अर्थ निकली पवै उस शब्द चा केह् लाह्ग अनुमान फ्ही सखेतरू दी बुद्ध। गलत शब्द दिंदा छड़ा गलत अर्थ ऐ गलत वाक्य भाव गी करदा व्यर्थ ऐ सोची-समझी करो विन्यास शब्दें दा गलत शब्द-व्यवस्था करदी अनर्थ ऐ। भाशा सिक्खी सकने अस मिं यकीन ऐ पर अड़े दे रौह्ना डोगरें दी ईन ऐ खामी कदें निं दस्सनी छपैली रक्खनी भावना अंदर भां साढ़ी हीन ऐ। भाशा ऐ मड़ो बाह्न बिच विचार ऐ पाठक कश जाने गी जो सुआर ऐ दरुस्त रक्ख बाह्न जे पुज्जना तूं तोड़ रस्तै होगा खज्जल जे बाह्न कुआड़ ऐ। जे चांह्दे तुस रचना सिरमौर रचना तां पौग फ्ही सुधारनी वाक्य-संरचना जे होग निं व्यवस्था च तुं'दी सम'ग्गरी उक्खड़े दा भाव दस्सो तुस कि'यां जचना। शैल लिखियै तूं भाव समझाऽ सज्जना जां बोल्लियै तूं गल्ल सनाऽ सज्जना स्रिश्टी कर्ता दा रूप ऐ तूं धारे दा अंश प्रले आह्ला बिच निं रलाऽ सज्जना। तुस चांह्दे केह् पजाना ते केह् पुज्जै दा की भाव पुज्जने शा पैह्लें गै उड्डै दा विचार बिंद तुसें गी करना पौना ऐ पुज्जै दा की निं भाव जि'यां-जि'यां उज्जै दा। लेखन च म्हत्व शब्दें दा शब्द औचित्य ऐ व्यवस्था शब्दें दी गै सज्जनो साहित्य ऐ संतुलन शब्दें दा साहित्य शब्द-लीला ऐ शब्द ब्रह्म ते साहित्य शब्द नित्य ऐ। —————————————————





