डार्वियन सोच दे अग्गें
“बेलोड़े अंगें गी शरीरक व्यवस्था समें-सिर लोप करी टकांदी ऐ।”
हून जदूं
बेस्हारें दी तड़फैन सुनी
अक्खीं, कन्न ते मूंह् उप्पर
पट्टियां बन्होई जान
मसूम कंजकें दे वजूद उप्पर डाका पौंदे दिक्खी
जोआन खून बुआल नेईं खान
ते
रक्खड़ी आह्ले निग्गर धागै...
तूं कु’त्थें ऐं
तूं
मेरी अक्खियें पर ब'न्नियै पट्टी
मेरे जातै इच पाइयै गुड़
पिठ्ठी पर दित्ती थाप्पी ते आखेआ--
" टुरदा आ मेरे पिच्छें" ।
तेरे कदमें दा
करदे अनुसरण
तेरे पिच्छें- पिच्छें
अ'ऊं
आई बी...
कदें पुच्छी दिक्खो
माऊ दे ढिड्डै च मुंढ पौंदे गै
फोहे जनेही जान गी
जिस्सी बार-बार
सुनने गी मिलदा ऐ--
‘मारी दे इस्सी’
कि’यां ओह्दा त्राह् निकलदा ऐ
साह् घटोंदा ऐ
छड़कदी, तड़फदी
इक-इक पल
जेह्दा मुश्कल निकलदा ऐ
ओह्दी कदें पीड़ बुज्झी...
ढाओ कुर्सियां पाओ हार
ढाओ कुर्सियां पाओ हार, नाह्रे मारो इं’दे चार
इ’नें गै कच्चे पक्के करने, इ’नें गै देना रोजगार
ढाओ कुर्सियां पाओ हार, नाह्रे मारो इं’दे चार ।
घर-घर लोकें खुशी मनाई, इ’नें गै बेड़ी लानी पार
घर बेहियै एह्...
मनै दा माली
बागै दा शौक ऐ
पर घर निक्का ऐ
बागै आस्तै थाह्र नेईं
इ’यां कर -
मनै दा माली बनी जा
मनै दी गोडी कर
हैल पा
कोई शैल खिड़ने आह्ली
सोचें दे बीऽ ला
मनै दा बाग
सोचें दे फुल्लें दे
रंगें ते खश्बोइयें कन्नै
भरोचा...




