रुक्खें इच रुक्ख
रुक्खें इच रुक्ख, पिप्पल दा रुक्ख
कुदरती पत्तर-झाड़ दी बंड-त्रुट्ट
लोक-पूजन, बंदगी, ईश्वरी नियामत
सै पिप्पल सदियें शा तेरी पूजा अनत्रुट!
तेरे इच नेईं दनां लाग-लपेट
अपनी छाया इच मिगी बी समेट
अदेहा गै तेरा रक्खन-रखान
मेरे इच किस्सी इन्ना बदलाऽ...
आ मेरी लाडो
चल मेरी कविता
चल मेरे नै
चल अंबे दे बागें चलचै
माकड़ियें नै झोलु भरचै
घर लेई आह्न्नी
छछ्छा कुट्टी, म्हाणी रि‘न्नी
भरी टोकरु रुट्टियेँ कन्नै
भुक्खे ढिड्डें दी सूह् लाचै ।
चल मेरी कविता
चल मेरे नै
चल...
में अजें जीना ऐ
जे में ओह्दे साहीं बनना ऐ,
में अजें होर तड़पना ऐ
अजें में होर धुखना ऐ
अजें किश ते पल गुजरे न
मेरे च अजें मेरे सुखने सजरे न
में मता किश अजें करना ऐ
जे में ओह्दे साहीं बनना...
अनमुल्ले बूह्टे
नां बौंह्दे नां सौंदे
नां गै जंदे कुसै बी थाह्र
माह्न दी सेवा बिच हाजर
एह् बूह्टे लगातार
साह् रुकी जा नेईं माह्नू दा
रौह्न सदा...




