मां बोल्ली डोगरी
डोगरें दी शान डोगरी
मिट्ठड़ी जबान डोगरी।
अमरत सीर ऐ डोगरी
रांझे दी हीर ऐ डोगरी
बांदी ब्हार ऐ डोगरी
हार -शंगार ...
कमाई
बड़ा कमाया भुक्ख निं चुक्की, भाव अजें बी भुड़कै दे
बूह्टा सुक्कने पर बी टाह्ल्ले मनशा दे निं मुढ़कै दे।
खुदगर्जी दे बा-बलूह्ने थ’म्मे नेईं थम्होंदे...
जुबान
तूं
चाह्न्ना ऐं
जे तेरे गै शब्द
करन रैह्नुमाई
असें सारें दी ।
पर की ?
तेरे शब्द
क्या करदे न
तेरे दिलै दी बी
वकालत...
गीत
मिट्ठी-मिट्ठी, प्यारी-प्यारी साढ़ी बोल्ली डोगरी
कु’न्न तुकी मिसरी पलाई घोली डोगरी ।
डोगरें दी मादरी ज़बान तूं ऐं, डोगरी
डोगरें...
ज़िंदगी
तेरी मनमानियां सुनां, तेरे नै जिद्दां करां
तुगी खूब नखारां
बस्स, इन्नियां घड़ियां ज़िंदगी देई देऐ मिगी ।
तेरे मनै दी तत्ती रेतै च
खबरै किन्नियां कोरजां न
मिट्ठियां...
पिता – कविता ब’न्नी…
पिता –
कविता ब’न्नी सकदी ऐ समुंदर
करी सकदी ऐ अधीन उफनदे दरेआ
ज्वालामुखी दे मुहाने पर बेहियै
होई जंदी ऐ भसम-
बगी निकलदी ऐ लावे...
मां
बोल्ली दा संसार—
‘गेंदे का फूल’
आखदे सार
बनदी ऐ दमाकै च तस्वीर
इक चीजै दी
पीली गोल, बस्स ।
ते जे आखो ‘गुट्टे दा फुल्ल’
बेशक बनदी ऐ उऱऐ...
साढ़ी लायक डोगरी
कु’न आखदा डोगरी दे दीवानें दी थोड़ ऐ
हिरखै दा गीत कोई गाइयै ते दिक्ख
छेड़ हां मनै आह्ली वीणा दे तार तूं
सच्चे-सुच्चे सुर लाई, बलाइयै...
मन नेईं मनदा, मन नेईं करदा
ठंडी नैह्रा गोते लाने गी
बागैं माकड़ियां चुराने गी
पार बागैं ग’रने-बैर खाने गी
हुन मन निं करदा
चिट्टी बर्दियें दा पीछा करने गी...
कविता
में कविता गी जीन्नी आं
मसूसनी
लिखनी
बोलनी
पढ़नी आं
एह् मेरे अंग-संग हर ’लै
हर गैं टुरदी ऐ ।
मेरे साहें च
मेरे ग्राहें च
मेरी रगें च
मेरे ल्हुऐ च
कदें गर्म...
गीत
हिरख पनीरी मां-बोल्ली दी मन पैली बिच्च राहेओ
जदूं पनीरी जाऽ मठोई, घर-घर जाइयै लाएओ।
भुल्लेओ नेईं एह् दुनियादारो, करदे र'वेओ हीले
मुहां फबदे मां-बोल्ली दे अक्खर...
बरसाती डिड्डू
आई गे बरसाती डिड्डू दिक्खो कि’यां बोलदे
बन्न-सबन्ने लाई मर्हक्खे कि’यां लस्सी छोलदे !
पढ़े-लिखे दे जागत-कुड़ियां नौकर इ’नें कराने न
सब्ज-बाग लोकें गी दस्सी केह्-केह् जाल...
गौ
इक ही गौ
ना खुरली ना गै भौ
ना गै कोई गलामां
बस इक खुंड
जिस कन्नै कदें कुसै ब’न्नी होग ।
स’ञ घरोंदे
आई खड़ोंदी
कोल खुंडै दे...
ब्हारां
जाड़ैं दिक्खो रंग-बरंगे फुल्लें दियां ब्हारां
हर ब्हार च पक्खरू उडदे कन्नै कूंज डुआरां
घा हरे ते पत्तर सैल्ले लभदे सारे पास्सै
दिनें-दपैह्रीं बद्दल दौड़न न्हेरा होंदा...
निहालप
कदें कुतै
सुखैं-सांदैं
मनै दी जरनैली शिड़का राहें
तेरे औने दी खबर
दमाका दी न्हेरी खुंधरैं
चानन करदी बझोंदी ऐ जेल्लै
तां तेरे सोआगत लेई
बज्जन लगदी ऐ बौंसरी
आपमुहारी
भावें दी कुंगली...
में दिक्खेआ रब्ब
कुसै पुच्छेआ मी
"रब्ब है?"
अ'ऊं परता दित्ता--
"हां, रब्ब है।"
फ्ही उस पुच्छेआ--
"दिक्खेआ कुतै?"
अ'ऊं गलाया--
" हां!
में दिक्खनां उसगी
मजूरें नै शिड़कै कंढै
रड़ै -खरोढ़ै सौंदे।
करसानें नै उठदे-बौंह्दे
गरमी च पिंडा...




