poems 7 February 2026 1 min read 3

गज़ल

ज़िंदगी दा मूल ,कीऽ झनकाई दिंदा ऐ कोई माह्‌नू दे अस्तित्त्व गी धमकाई दिंदा ऐ कोई । ज़िंदगी दा अर्थ गै बदलाई दिंदा ऐ कोई अपने हरबें नै,मड़ो, धड़काई दिंदा ऐ कोई । मुड़ियै फ्ही जीने दी मेरी साई दिंदा ऐ…

S

Sunil Sharma

Writer

ज़िंदगी दा मूल ,कीऽ झनकाई दिंदा ऐ कोई 
माह्‌नू दे अस्तित्त्व गी धमकाई दिंदा ऐ कोई ।

ज़िंदगी दा अर्थ गै बदलाई दिंदा ऐ कोई 
अपने हरबें नै,मड़ो, धड़काई दिंदा ऐ कोई ।

मुड़ियै फ्ही जीने दी मेरी साई दिंदा ऐ कोई 
सुक्खनें ते बास्तें, परताई दिंदा ऐ कोई ।

जीने दा आंदा नेईं ऐ किश बी ते फ्ही सुर-सुआद 
बेसुआदी इन्नी ज़्यादा पाई दिंदा ऐ कोई ।

आंदरें इच जैह्‌र ऐसा चाढ़दा ऐ घोट जे
ज़िंदगी दी तंद गै पलचाई दिंदा ऐ कोई ।

फ्ही कुसै दिनचर्या दा रौंहदा ऐ महत्व गै नेईं
धौंस नै माह्नू‌ गी ,उफ़! जरकाई दिंदा ऐ कोई ।

ज़िंदगी दे पूरने पाइयै लिखी पट्टी ही जो
म्हेसियै पट्टी मुड़ी चमकाई दिंदा ऐ कोई ।

अक्खियें इच गै कटोंदें रात-दिन, सदियां बनीं
अक्खियें इच वक्त गी बनकाई दिंदा ऐ कोई ।

जीने दे नजरिये गै नजरोई जंदे न, मड़ो
नजर माह्‌नू गी नेही बी लाई दिंदा ऐ कोई ।

कोई इक, अदृश्य शक्ति है, संभालै जो मिगी
ऐह्‌में मेरी होंद गी धमकाई दिंदा ऐ कोई ।

मेरे परदे बी रखोए, पुक्करे मेरे करम 
तलियें पर चुक्की मिगी बखशाई दिंदा ऐ कोई ।
     
Share:
S

About the Author

Sunil Sharma 30 articles
View all articles →

Leave a Comment

S

More by

Sunil Sharma